Pioneering since 1903

Hej VANCOUVER

by Geoffrey Yuen STADSONTDEKKER EN BEGINNEND MOTORFIETSENTHOUSIASTELING

Het is moeilijk om aan de top te komen. Het vereist de nachtelijke duisternis, uit handen blijven van de bewaking, de beklimming van ladders en, natuurlijk, vieze handen. Maar voor Geoffrey Yuen zijn weinig dingen belangrijker. En dus balanceert hij kort na zonsopgang van een van de laatste warme dagen voor de winter op het dak van een gebouw in het centrum van Vancouver. Net voor zijn tenen valt de gevel 37 verdiepingen recht naar beneden. Weer een dag die met een avontuur begint. Terwijl de stad nog maar net wakker wordt, met stromende douches en pruttelende koffie en een zon die in een wolkeloze hemel opkomt, zet hij zijn handen in zijn heupen en kijkt hij uit over het betonnen woud. Een ontdekkingsreiziger die zijn ontdekking aanschouwt. „Als ik op een dak zit, ben ik de enige persoon daar“, zegt Geoffrey, starend in de verte. „Het is van mij.“ Dit kan best wel eens waar zijn, want je voelt een zekere eenzaamheid zo hoog boven de grond. Een moment in de tijd dat helemaal van jou is.

EEN ANDERE WERELD 

Van bovenaf is het lawaai van de stad slechts een ver gezoem dat door de wind wordt meegedragen. Geoffrey leunt over de rand. Hij kijkt naar mensen die niet groter zijn dan kleine stipjes, als mieren rondscharrelend. De fotograaf is op zoek naar nieuwe invalshoeken, naar manieren om zijn thuis opnieuw te definiëren. Hij ziet er jong uit, zelfs jonger dan zijn 23 jaar. Met zijn zwarte haar vastgebonden in een mannenknotje, draagt hij meestal kleding in bijpassende donkere kleuren: een hoodie, een trainingsbroek, Yeezy-sneakers en een gerafeld denim jasje met een groot gat in de elleboog. Op het eerste gezicht lijkt hij een onwaarschijnlijke motorrijder. Maar tijdens de dagen die we met hem in Vancouver doorbrengen, komen we erachter dat hij deel uitmaakt van een nieuwe generatie motorrijders. Omdat ze hun stedelijke omgeving op een nieuwe manier en vol passie willen verkennen, kiezen de groentjes voor motorfietsen met een eenvoudig en subtiel design, waardoor ze snel ervaring kunnen opdoen. 

Geoffrey is weliswaar in Hongkong geboren, maar heeft er alleen zijn eerste levensjaar gewoond. Toen de Britten de Aziatische kolonie teruggaven aan China, besloot de familie van Geoffrey naar Canada te verhuizen. Hoewel hij ook aan portret- en evenementenfotografie doet, was Geoffrey altijd al gefascineerd door gebouwen. Hij pakt zijn telefoon om een foto van de skyline van de stad te laten zien, gezien vanaf de overkant van de havenbaai. Het is het uitzicht vanuit het huis waar hij met zijn ouders woont, gelegen aan het einde van een straat in Noord-Vancouver. „Ik ben opgegroeid met dit uitzicht. Misschien is dat wel de inspiratiebron voor al mijn gefotografeer geweest“, zegt hij. 

DE ENIGE

De meeste mensen gaan vooral op ontdekkingstocht door de beroemde Canadese wildernis. De ruige bergen in die vanaf de stadsgrenzen oprijzen of de dichte natte bossen waar het mos hele bomen bedekt. Geoffrey is echter veel meer geïntrigeerd door de stedelijke architectuur met zijn scherpe lijnen. 

Dit heeft hem op dak na dak gebracht in Vancouver, maar ook in Hongkong, New York, Los Angeles, Taipei en Tokio, waardoor hij een van de meest actieve figuren in de dakbeklimmersscene is. De foto's die hij op Instagram plaatst, laten hem en zijn vrienden zien terwijl ze op duizelingwekkende hoogte klimmen, op kranen, bruggen, wolkenkrabbers. Ze tonen ook de afstand naar beneden, de door de mens geschapen afgrond. „Dit is ongelooflijk!“, schrijven gebruikers in de commentaren. „Ik heb er geen woorden voor!” En: “Jij wint hier op Instagram!” Al verschillende malen hebben buren de politie gebeld, maar hoewel zijn foto's soms het avondnieuws haalden, heeft hij nooit echt de wet overtreden. 

Op een dak klimmen voelt bijna als een religieuze ervaring, die zich op deze herfstochtend in Vancouver manifesteert. Het uitzicht schept helderheid, zodat je niet alleen de hele stad met één draai van je hoofd kunt zien, maar ook de verbluffende geschiedenis van de mensheid, van mensen die in grotten leefden en toen ineens reuzen van staal en glas gingen bouwen.

OP DE RAND 

We zijn hierheen gekomen om zijn stad te zien, die zó anders is dan de stad die bijna alle andere mensen meemaken. En terwijl we met een vleugje angst over de reling leunen, lijkt Geoffrey in zijn element, glimlachend en diep inademend. „Ik voel me hierboven op mijn gemak“, zegt hij.

Geoffrey is eind 2014 begonnen met het beklimmen van daken. Eerst wilde hij alleen maar nieuwe plekken ontdekken waar hij met zijn vrienden kon rondhangen, maar al snel kocht hij een goedkope camera met een gebarsten scherm en begon hij zijn avonturen vast te leggen. Toentertijd studeerde hij nog kunstgeschiedenis, maar al snel spijbelde hij om foto's te maken, totdat hij uiteindelijk helemaal sjeesde.

Met meer tijd om handen ontdekte hij een kant van Vancouver die hij nog nooit eerder had gezien en ging hij op pad om de stad van bovenaf vast te leggen. „Ik realiseerde me dat ik mijn stad voor die tijd niet echt kende“, zegt hij. „Dat geldt trouwens voor de meeste mensen. Als ze op stap gaan, naar de kroeg bijvoorbeeld, hebben ze zelfs een navigatiesysteem nodig om hun weg te vinden.“

„Ik balanceer altijd op het randje van mijn comfortzone, maar op de daken voel ik me helemaal in m'n element.“

Geoffrey Yuen

DE WEG VAN HET GROENTJE

Wat hij leerde, klinkt heel simpel: soms moet je wat verder van de aarde af durven gaan om je er dicht bij te voelen. En aangezien hij moeilijk aan een spaceshuttle kon komen, moest Geoffrey een andere weg omhoog zoeken. Hij heeft geen bezwaar tegen obstakels. Integendeel: ze motiveren hem. „Als iets onmogelijk lijkt, probeer ik het des te harder. Als iemand aan mij twijfelt, probeer ik het tegendeel te bewijzen“, zegt hij. Twee mensen die hij tot nu toe echter niet heeft weten te overtuigen, zijn zijn ouders, allebei gepensioneerd. Ze zouden liever zien dat hun zoon op een iets minder gevaarlijke manier succes had. Maar omdat ze weten hoeveel het beklimmen van daken voor hem betekent, steunen ze hem door hem niet tegen te houden.

Het was deze zelfde houding die Geoffrey tot motorrijden heeft gebracht. Tot voor kort had hij er geen ervaring mee. Toen besloot hij op twee in plaats van vier wielen de weg op te gaan. Hij haalde zijn rijbewijs en schafte een Vitpilen 401 aan. Na het bewonderen van de zonsopgang wil hij ons meenemen zijn stad in. Voor het gebouw benadert een man ons en wijst naar de Vitpilen 401. „Het is écht een hele mooie motorfiets, ik vind hem geweldig“, zegt hij en legt verder uit dat hij een Kawasaki bezit, maar overweegt een 701 te kopen. Hij neemt een foto en zwaait als afscheid. We volgen Geoffrey, die de weg wijst op zijn motorfiets. Net zoals daken voor hem een nieuwe manier zijn om zijn woonplaats te verkennen, laat de 401 hem de weg herontdekken. Het eenvoudige en strakke ontwerp is wat hem in de eerste plaats bekoorde, de witte accenten en de lijnen die hij beschrijft als „erg, erg strak“.

We rijden door kleine straatjes die dankzij de Canadese herfst vol kleur zijn. Bladeren in alle tinten rood liggen verspreid over de weg. We rijden naar het westen, waar de hoge gebouwen van de stad wijken voor Stanley Park. In werkelijkheid is het park meer een dicht bos met een half miljoen bomen. We komen over de Lions Gate Bridge, de iconische toegang tot de stad. Geoffrey heeft de 111 meter hoge hangtoren al meerdere malen beklommen om als eerste persoon een foto van bovenaf op Instagram te plaatsen. 

We komen aan bij een groengebied in Noord-Vancouver, gelegen boven een industrieterrein met graanelevatoren, treinsporen en dokken. Een nogal onopvallende plek, maar wel een plek waar Geoffrey vaak rondhangt met zijn vrienden, die allemaal in de buurt wonen. Zoals Geoffrey het uitdrukt: „Dit gebied springt niet zo in het oog en niet veel mensen kennen het. Wat dat betreft is het net een dak.“

Zijn vrienden Blake en Behrooz komen langs. De laatste draagt een witte hoodie met drie zwarte strepen op de rug. De hoodie komt uit de kledinglijn van het streetwearbedrijf dat hij een paar jaar geleden met Geoffrey is begonnen. „Kleding die we graag dragen“, zeggen ze.

De vrienden roken en kletsen, eerst over hoe hun dag is geweest, dan, om onduidelijke reden, over de voordelen van een dictatuur en de problemen van Engelse maten en gewichten. Maar het gesprek gaat al snel over op de motor van Geoffrey. Behrooz vertelt over hoe hij vorig jaar zijn motorfiets heeft verkocht en van plan is om er de volgende zomer weer eentje te kopen. „Na een paar keer de 401 geprobeerd te hebben, mis ik het gevoel te veel. Dit is een goede stadsmotor, een echt goede stadsmotor. Nadat je hem in de tweede versnelling hebt gezet vlieg je gewoon“, vertelt hij, met een nadrukkelijk armgebaar. Net als Geoffrey houdt hij van de moderne ontwerpfilosofie van de motorfiets, tot op het bot gestript, waardoor hij licht en wendbaar is. Als kind, vertelt hij de anderen, reed hij mee op de motor van zijn vader, zittend op de brandstoftank en zich aan het deksel vastklampend.

Blake en Behrooz dissen sterke verhalen op over hoe ze met Geoffrey overal in de stad daken hebben beklommen. Hij dwong hen voor zonsopgang op te staan, zelfs als het buiten regende dat het goot. Als ze 'm knepen, herinnerde hij hen er altijd aan dat daken voor mensen zijn gemaakt en dat er dus ook mensen op horen. „Ladders zijn bedoeld om te beklimmen“, voegt Geoffrey eraan toe.

DE GEHEIME MENUKEUZE

Het is nu laat in de middag, de zon neigt naar de kim. En aangezien de fotograaf in Geoffrey alleen maar iets om het eerste en het laatste licht van de dag geeft, overleggen hij en zijn twee vrienden waar ze naar de zonsondergang zullen gaan kijken. Is het de moeite waard om helemaal naar Horseshoe Bay te rijden, een van hun favoriete plekken? Of anders naar de High View Lookout hoog in de bergen? Dit gaat zo enkele minuten door. „Het licht, man, het draait allemaal om het licht“, zegt Geoffrey op een gegeven moment. Maar dan schuift de zon achter dikke wolken en in plaats van ons zijn favoriete zonsondergangsspot te tonen, neemt hij ons mee naar zijn favoriete hamburgerrestaurant in Vancouver.

En jawel, typisch Geoffrey, naar een plek die je het minst zou verwachten: geen vettige fastfoodtent, maar een poepsjiek etablissement. De Boulevard Bar & Oyster Kitchen is gevuld met mannen in pakken en vrouwen op hakken, de obers verschijnen meteen. Op het menu staan foie gras en kaviaar, maar geen hamburgers. „Het is een geheime menukeuze“, zegt Geoffrey. Natuurlijk is het dat. En zo sluiten we een lange en ongewone dag af met een ongewone hamburger in een oesterbar. 

JE MOET ZOEKEN OM TE VINDEN

Een paar dagen later ontmoeten we elkaar weer, want ik wil Geoffrey een plek laten zien waar ik online over heb gelezen. Een plek waar de meeste mensen in Vancouver nog nooit van hebben gehoord. In het zuidelijke deel van de stad, in de middenberm tussen vier rijstroken, staat een unieke boom. De takken zijn zo gegroeid dat je bijna helemaal naar de top kunt klimmen. „Dat is best cool“, zegt Geoffrey, die de boom voor het eerst ziet. Als kind, legt hij uit, klom hij de hele tijd in bomen. Dan begint hij zich een weg omhoog te banen in de groenblijvende boom. Ik volg hem en naarmate de takken dunner en minder in aantal worden, vraag ik me af of ze mijn gewicht wel kunnen dragen. Maar Geoffrey kondigt aan: „Ik ga zo ver als er takken zijn!“ 

Met tsjirpende vogels en auto's die onder ons langszoeven, zijn we uiteindelijk hoog genoeg boven de grond om ons af te vragen hoe groot onze overlevingskansen zouden zijn als de boom plotseling zou gaan schudden. We kijken naar de skyline van Vancouver als de boom inderdaad opeens begint te bewegen. We kijken elkaar met grote ogen aan, voordat we besluiten om de wind ons nog iets langer zachtjes heen en weer te laten schommelen.

„Ik moet hier met mijn vrienden naartoe“, zegt Geoffrey wanneer we weer op de grond zijn aanbeland. En misschien is dat alles wat je uit dit verhaal moet halen: zelfs plaatsen waarvan je denkt dat je ze van binnen en buiten kent, hebben altijd iets nieuws te bieden. Maar als je niet kijkt, zul je dat nooit vinden.

?

Please choose your bike

?

Please choose your bike