Pioneering since 1903

Hej London

by ORLANDO BLOOM  ACTEUR EN LEVENSLANGE MOTORGEK

Voor degenen die het nog niet weten, Kick Start was een Britse tv-serie met motorfietstrials op de BBC. De show, uitgezonden tussen 1979 en 1988, bestond uit een reeks beproevingen, waar deelnemers onder tijdsdruk door water en over muren, olievaten en een Volkswagen Kever (écht) heen reden. Je vraagt je misschien af wat dit te allemaal van doen heeft met Orlando Bloom en zijn voorliefde voor motorfietsen, maar hier is zijn passie begonnen. "Ik was als kind helemaal geobsedeerd door Kick Start," geeft hij toe. "Ik herinner me dat ik meedeed aan een 'avonturen voor kinderen'-programma, PGL, oftewel 'Parents Get Lost' (Ouders Opgerot), zoals wij het noemden. Daar reed ik op mijn eerste motorfiets, een trialmachine, en het was ook een soort Kick Start-scenario, we moesten op en over hooibalen en rond kegels en over boomstammen heen rijden. Ik bleek een goede balans en beheersing te hebben, de man die ons les gaf zei dat ik een natuurtalent was. Niet dat ik extra aanmoediging nodig had, omdat ik al geobsedeerd was, maar ik dacht wel 'Hé, cool, man!"

Hoe meer tijd je doorbrengt met Orlando, hoe meer je beseft dat hij onder flinke tijdsdruk staat. Momenteel speelt hij 13 weken lang de titelrol in Tracy Letts' Killer Joe in het West End in Londen, dus de tijd van deze Britse acteur wordt zo'n beetje met een stopwatch in de gaten gehouden.

"Tegenwoordig is motorrijden voor mij een manier om er even tussenuit te kunnen, om na te denken en me te focussen, en ik ruim er ook tijd voor in. Toen ik 16 jaar oud was en naar Londen verhuisde, was het mijn transportmiddel, motorrijden was iets dagelijks – of het nu regende of de zon scheen," zegt hij, terwijl hij een vers stuk ananas aansnijdt. Je wordt nergens door afgeleid als je aan het rijden bent. Dat zou in ieder geval niet moeten. Ik heb altijd het gevoel dat het een moment voor mezelf is." Er valt een lange pauze. "Toen ik ongeveer 17 jaar oud was, werd ik van mijn motor geslingerd en brak ik mijn been. Het heeft me wel een goede les geleerd [hij werd van zijn Suzuki RV125 gereden door iemand die hier in Londen een tankstation uit kwam rijden]. Nu rijd ik omdat ik dat zelf wil, niet omdat het moet."

"Motorrijden is een ontsnapping, om na te kunnen denken en me te focussen.”

ORLANDO BLOOM

Vandaag hebben we in ieder geval geen haast – we gaan lekker koffie drinken, over motorfietsen kletsen, met name zijn eigen VITPILEN 701, en over Primrose Hill wandelen met zijn hond Mighty. "Het is een poedel, de dwergvariant, en ik heb hem gekregen." Mighty, die qua voorkomen misschien inderdaad niet erg indrukwekkend is, maar qua karakter des te meer, gaat overal met Orlando mee naar toe. Zodra de tas tevoorschijn komt waar Mighty op de motor in zit, gaat hij er geduldig naast zitten wachten. Hij geniet duidelijk net zo veel van deze momenten als Orlando zelf.

Orlando's motorcarrière, na zijn trialervaringen, begon pas écht op 12-jarige leeftijd, met een Honda 125. Deze was eigenlijk voor de weg bedoeld, maar dat weerhield hem er niet van hem off-road te gebruiken. "Waarschijnlijk was hij er niet echt helemaal geschikt voor," zegt hij met een brede grijns. Daarna was het een Suzuki 80, gebouwd voor de motorcross, die hij "meteen in de prak reed. Een vriend en ik gingen ermee rijden, hij zat achterop. Helaas was de achterband lek en hebben we het hele achterstuk aan gort gereden. Mijn vader zei: "Ik ga niet nog eens 800 pond uitgeven"– wat de kosten waren om hem te laten repareren en bijna net zoveel als de aankoopprijs van de motorfiets – en dat was dus einde verhaal". Orlando moet er nog om lachen.

"Ik heb niet meer echt gereden totdat ik wettelijk gezien oud genoeg was om de weg op te gaan [de eerdere ervaring speelden zich allemaal op ongebaand terrein af]. Ik had eerst een Vespa, maar toen ik naar Londen verhuisde, zag ik een van die Suzuki RV125's rijden, ik geloof dat ze het een 'Monkey Bike' noemden. Het was een crossmotor, een 'maanfiets'..... Grote, dikke, heel dikke banden.... Hij stond te koop op Autotrader en was in uitstekende staat. Ik kocht hem van mijn spaargeld, alles wat ik op dat moment had, en reed er elke dag mee naar de universiteit. De wegligging was niet best, je moest echt in de bochten gaan hangen vanwege de afmetingen van zijn banden en hoe bobbelig ze waren. Hij zag eruit of hij alleen bedoeld was om mee in het zand of in de modder te rijden. Maar voor mij was het een echt juweeltje. Ik hield van het ontwerp, hij voelde aan als iets uit de jaren '70 of '80, wat waarschijnlijk ook zo was." Het was deze motor die aan een droef einde kwam, net buiten het eerder genoemde tankstation. "Ik kon me toen geen andere motorfiets veroorloven en zag het even niet meer zitten. Ik heb die motor acht jaar lang in de garage van mijn vader bewaard, ook al was hij eigenlijk helemaal afgeschreven, omdat ik dacht dat ik hem op een dag weer in elkaar zou kunnen zetten. Jammer genoeg werd hij gestolen."

"Ik kwam weer in contact met motorfietsen toen ik ergens in de 20 was en in LA woonde. Het was voor mij een manier om me te verplaatsen zonder door mensen te worden opgejaagd. In die tijd werd ik steeds gevolgd door fotografen, het was erg hectisch. Niet iets waar ik gewend aan wilde raken. Dus nadat ik wat geld had verdiend, heb ik, jong en impulsief als ik was, rond dezelfde tijd twee motoren gekocht: een Ducati Sport 1000 en een Hypermotard 1100cc. Ik werd al vrij snel op mijn nummer gezet door de Hypermotard. Ik kwam van een heuvel af rijden toen ik van zijn vier naar zijn twee schakelde en de koppeling te snel losliet, waardoor het achterwiel blokkeerde. Het achterstuk gleed weg..... Ik had geluk dat er geen tegenliggers aan kwamen. Ik had vreselijke schaafplekken op mijn kont en mijn knie. Het duurde eeuwig voordat ik genezen was en het heeft me een goede les geleerd! Ik heb de motorfiets aangepast en er een slipper-koppeling op gezet!" Hij moet er nog steeds om lachen.

Vandaag de dag is Orlando nog net zo herkenbaar als vroeger, en binnen twee minuten na aankomst in de coffeeshop ziet hij aan de overzijde van de straat een paparazzo zitten in een Audi A4 Estate. De Londenaren kijken allemaal nog een tweede keer als ze voorbij lopen en één man liep zelfs terug nadat hij ons al was gepasseerd. De moed zonk me al in de schoenen, met visioenen dat wij weer meteen naar een privéplek zouden moeten vluchten. "Is dat een Husqvarna?", vraagt de man. "Allemachtig, het is een 701!" Orlando begint meteen met hem over motorfietsen te praten...

"Ik had niet zo'n vader die me meenam op motorritjes," zegt hij. "Ik had dat met mijn zoon willen doen, maar je hebt het of je hebt het niet, en tot nu toe heeft mijn jongen nog niet dezelfde interesse getoond als ik, en dat is natuurlijk ook prima. Het is alles wat ik zelf ooit heb gewild, al van jongs af aan. Ik heb het gevoel dat motorfietsen voor einzelgängers zijn. Het is een egotrip. Je kunt wel lid zijn van een club, maar tijdens het rijden ben je nog steeds alleen. Ik bedoel dat het geen teamsport is, het is individuele vrijheid en je motorfiets en zijn uniciteit zijn een weerspiegeling van wie je bent en van je authenticiteit."

Orlando is erop gebrand om, als hij de kans krijgt, meer te gaan motorrijden en mooie ritten te maken – en dit van een man die zijn motorrijbewijs haalde en vervolgens meteen met zijn motor vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Parijs is gereden en vervolgens naar het zuiden van Frankrijk en Corsica. "Ja, dat was inderdaad behoorlijk krankzinnig! Maar toentertijd vond ik het 'een geniaal idee!" Erop terugblikkend zou ik het echter niet meteen aanraden. Ik denk dat het verstandig is om wat meer kilometers te maken voordat je zo'n reis onderneemt." Naast de wegritten heeft hij ook Supermoto gereden, met een KTM 500, en heeft hij ook aan de Dakar Rally gedacht: hij is niet iemand die ergens voor terugdeinst. "Het is gewoon iets waar ik dol op ben," zegt hij over de Supermoto. "Ik heb leren kleding ontworpen, een compleet pak, met Alpinestars voor op het circuit – ik vond het geweldig. Onderdeel van [mijn relatie met motoren] is de wereld eromheen en het design dat erbij hoort. Ik hou van de geur, het geluid en het gevoel. Ik ben geïnteresseerd in hoe dingen eruit zien – oud zowel als nieuw. Ik heb een BSA M20 die helemaal origineel is en ik doe er helemaal niks mee, behalve hem draaiende houden, maar ik heb ook andere, nieuwe motorfietsen waar ik wel flink aan heb zitten sleutelen. Ik denk dat het me mee terugneemt naar mijn jeugd – motoren, horloges, auto's, dat is speelgoed voor volwassenen.

“Ik heb het gevoel dat motorfietsen voor einzelgängers zijn. Het is een egotrip"

ORLANDO BLOOM

Bijna alle motoren van Orlando zijn op de een of andere manier gecustomized en zijn 701 zal daarop geen uitzondering vormen. "Ik zag dat iemand het lakwerk op zijn motor had laten overspuiten, dat zag er behoorlijk indrukwekkend uit. Ik heb er ook over gedacht, maar eigenlijk heb ik niet het gevoel dat ik iets hoef te veranderen aan de 701, het is al een mooi ontwerp. Ik hou van Husqvarna, ze hebben wat mij betreft altijd al een unieke kijk gehad, persoonlijk, authentiek, alleen de naam al.... Ik had een vriend in Londen die er een had. Ik stond op het punt die van hem over te nemen toen ik weer een ongeluk kreeg. Ik heb mijn rug gebroken, niet op een motor, lang verhaal... Hoe dan ook, hij wou hem daarna niet meer aan mij verkopen." Orlando ziet er nog steeds sip uit als hij eraan terug denkt.

Inmiddels hebben we Primrose Hill verlaten, met een prachtig uitzicht op de Londense skyline, en Orlando kijkt naar zijn tijdschema, zodat hij op tijd terug naar huis kan en dan weer door naar het theater voor Killer Joe. "Als ik de kans heb, rijd ik op mijn motor naar het theater. Ik heb het gevoel dat het me dicht bij mijn lichaam brengt en mijn aandacht focust, het geeft me rust, snap je?"

"...het geeft me rust, snap je?"

ORLANDO BLOOM

Wenen

Patrick Kafka

Het intrigerende verhaal van de nieuwe Real Street-ambassadeur van Husqvarna Motorcycles

?

Please choose your bike

?

Please choose your bike